മഴയ്ക്കും മരണത്തിനും എന്തോ നീഗൂഡമായ രൗദ്രഭാവം, ആരോയോക്കെയോ കരയിപ്പിച്ചും മനസ്സില് കനലു കോരിയിട്ടും ഒരിക്കലും തണുപ്പികാനാവാതെ... മരണം വന്നെത്തുന്നത് അല്ലെങ്കില് വിളിച്ചു വരുത്തുന്നത് ചിലപ്പോള് പ്രകൃതി അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാവില്ലേ??? ഇന്നത്തെ മഴയുടെ കുളിരിനു
പനിക്കുളിരിനെക്കാള് കാഠിന്യം ഇല്ലേ??? എന്തോ എനിക്കിന്ന് മഴ ആസ്വദിക്കാനകുന്നില്ല.
ദൂരെ ആരുടെയൊക്കെയോ നിലവിളി കേള്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു ഞാന് ജന്നാല വാതില് തുറന്നു നോക്കി. ഇല്ല, ഒന്നുമില്ല...പക്ഷേ ആ ഇരുട്ടും വല്ലാത്ത തണുപ്പും എനിക്ക് ഭയാനകമായി തോന്നി. നരകം ഭൂമിയിലെക്കെതിയോ? അതോ, നാം ഭൂമിയെ നരകമാക്കിയോ?
രാത്രിയുടെ ശബ്ദങ്ങളായി, താളമായി ഇപ്പോള് ഞാന് കേള്ക്കുന്നത് മരണത്തിന്റെ വാദ്യഘോഷങ്ങലാണ്, മഴയുടെ മരണമണിയാണ്. .. കണ്ണാടിയില് തെളിയുന്ന എന്റെ പ്രതിബിംബത്തില് നിറയുന്ന എന്റെ കണ്ണിലെ മിഴി നീര് പോലും പ്രകാശത്തില് തിളങ്ങുമ്പോള് എന്നെ നോക്കി വികൃതമായി ചിരിക്കുന്നത് പോലെ. ഇപ്പോള് ഞാന് മനസിലാക്കുന്നു സ്ത്രീ, അവള് ഭൂമിയില് വന്നു ജനിക്കുന്നത് തന്നെ എന്തോ ശാപം കൊണ്ടാണ്, ഭൂമിയുടെ മകളായ സീത ദേവി ആണല്ലോ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണം. പദ്മരാജന്റെ ഗന്ധര്വ ശാപം പണ്ടെങ്ങോ മനസ്സില് പതിഞ്ഞതാണ്...അപ്പോള് സ്വര്ഗത്തിലെ ദേവഗണങ്ങള് ശാപമോക്ഷത്തിനായി നാരിയായി വന്നു പിറക്കുന്നതായിരിക്കാം നീരിപ്പുളയാന് കൂട്ടിന്നായി സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മനസ്സ് മാത്രം.
No comments:
Post a Comment